حدود دو سه ماه قبل، برای اولین بار در عمرم یکه و تنها و بی یار و یاور سوار مترو شدم! حکایت از این قرار بود که در اون ایام آشفتگی، یه روز تو خنکای پیاده رو و بدون مقصد و هدف مشخصی راه میرفتم که یهو ایس

هر چند روز یکبار، گذارم به مجموعه زندیه میافتد. هم بخشی از کارم در آن دور و بر است و هم از گشتن در آن محیط لذت میبرم. یک تیر و چند نشان میکنم که اصلش پیاده روی طولانی است. گاهی برای کنجکاوی و گاهی بر